Prawo do otrzymywania alimentów przez dziecko jest fundamentalnym elementem polskiego systemu prawnego, mającym na celu zapewnienie jego prawidłowego rozwoju, wychowania i zaspokojenia podstawowych potrzeb. Kwestia, do jakiego momentu życia dziecko może liczyć na wsparcie finansowe od rodzica, jest często przedmiotem pytań i wątpliwości. Zgodnie z polskim Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, obowiązek alimentacyjny trwa zazwyczaj do momentu, gdy dziecko osiągnie pełnoletność. Jednakże, sytuacja ta nie jest tak prosta, jak mogłoby się wydawać, a istnieją istotne wyjątki oraz okoliczności, które mogą przedłużyć ten okres.
Pełnoletność, rozumiana jako osiągnięcie 18. roku życia, jest kluczową granicą. Po przekroczeniu tego wieku, dziecko, które stało się osobą dorosłą, zgodnie z prawem powinno być w stanie samodzielnie o siebie zadbać. Niemniej jednak, ustawodawca przewidział sytuacje, w których ten obowiązek może być kontynuowany. Dotyczy to przede wszystkim sytuacji, gdy dziecko, mimo osiągnięcia pełnoletności, nadal potrzebuje wsparcia finansowego z uwagi na uzasadnione przyczyny. Te przyczyny najczęściej wiążą się z niemożnością samodzielnego utrzymania się.
Należy podkreślić, że przepisy dotyczące alimentów mają na celu ochronę dobra dziecka. Obowiązek alimentacyjny rodzica wobec dziecka jest jednym z najsilniejszych i najbardziej fundamentalnych zobowiązań. Jego celem jest zagwarantowanie, że niezależnie od sytuacji życiowej rodziców, dziecko będzie miało zapewnione środki niezbędne do życia, nauki i rozwoju. Zrozumienie zasad, które regulują, do kiedy dziecku przysługują alimenty, jest kluczowe dla obu stron – zarówno dla rodzica zobowiązanego do płacenia, jak i dla dziecka, które jest beneficjentem świadczeń.
Decyzja o przyznaniu alimentów oraz ich wysokość jest zawsze indywidualną kwestią, zależną od wielu czynników. Sąd bierze pod uwagę potrzeby uprawnionego, możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego, a także usprawiedliwione potrzeby innych osób, których utrzymanie obciąża zobowiązanego. W kontekście pytania o okres trwania obowiązku alimentacyjnego, kluczowe jest nie tylko osiągnięcie wieku 18 lat, ale także fakt, czy dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać. To właśnie ta zdolność do samodzielnego utrzymania się jest decydującym kryterium w wielu przypadkach, szczególnie tych, które wykraczają poza ustawową granicę pełnoletności.
Kiedy obowiązek alimentacyjny wobec dziecka wygasa zgodnie z prawem
Obowiązek alimentacyjny rodzica wobec dziecka zasadniczo wygasa z chwilą osiągnięcia przez dziecko pełnoletności, czyli ukończenia 18. roku życia. Jest to podstawowa zasada wynikająca z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Po tym dniu, dziecko staje się osobą dorosłą, posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych i, co najważniejsze z perspektywy alimentów, zdolność do samodzielnego utrzymania się. W praktyce oznacza to, że dziecko powinno samodzielnie zarabiać na swoje potrzeby, pokrywać koszty utrzymania, edukacji czy leczenia.
Jednakże, jak wspomniano wcześniej, prawo przewiduje istotne wyjątki od tej reguły. Głównym kryterium, które może przedłużyć obowiązek alimentacyjny ponad wiek 18 lat, jest brak możliwości samodzielnego utrzymania się przez dziecko. Taka sytuacja może wynikać z różnych przyczyn. Najczęściej dotyczy to kontynuowania nauki na poziomie ponadpodstawowym lub wyższym. Dziecko, które jest studentem lub uczniem szkoły ponadpodstawowej, zazwyczaj nie jest w stanie w pełni zarobkować na swoje utrzymanie, zwłaszcza jeśli nauka wymaga od niego pełnego zaangażowania i pochłania większość jego czasu.
Ważne jest, aby podkreślić, że prawo do alimentów w tym rozszerzonym zakresie nie jest automatyczne. Dziecko, które chce nadal otrzymywać alimenty po osiągnięciu pełnoletności, musi wykazać, że jego sytuacja materialna tego wymaga. Oznacza to konieczność udowodnienia, że mimo podejmowanych starań, nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych, edukacyjnych czy zdrowotnych. Sąd, rozpatrując takie sprawy, analizuje całokształt sytuacji, w tym wiek dziecka, jego możliwości zarobkowe, poziom jego edukacji oraz usprawiedliwione potrzeby.
Drugim istotnym powodem, dla którego obowiązek alimentacyjny może trwać dłużej niż do 18. roku życia, jest stan zdrowia dziecka. Jeśli dziecko z powodu choroby, niepełnosprawności lub innej poważnej przypadłości nie jest w stanie podjąć pracy zarobkowej lub wykonywać jej w stopniu pozwalającym na samodzielne utrzymanie, rodzic nadal będzie zobowiązany do świadczenia alimentacyjnego. Ta sytuacja jest traktowana priorytetowo, ponieważ priorytetem jest zapewnienie opieki i środków do życia osobie, która z przyczyn od niej niezależnych nie może samodzielnie funkcjonować w społeczeństwie.
Przedłużenie alimentów na dziecko po osiągnięciu pełnoletności
Przepisy polskiego prawa rodzinnego pozwalają na przedłużenie obowiązku alimentacyjnego na dziecko po osiągnięciu przez nie pełnoletności, czyli 18. roku życia. Nie jest to jednak reguła, a raczej wyjątek, który ma zastosowanie w określonych sytuacjach, gdy dziecko nadal potrzebuje wsparcia finansowego z uwagi na swoją sytuację życiową. Kluczowym warunkiem jest tu niemożność samodzielnego utrzymania się przez uprawnionego. Ta niemożność musi być uzasadniona i wynikać z okoliczności, na które dziecko nie ma wpływu lub które są usprawiedliwione jego sytuacją.
Najczęściej spotykaną i prawnie uzasadnioną przyczyną przedłużenia alimentów jest kontynuowanie przez dziecko nauki. Dotyczy to zarówno nauki w szkole ponadpodstawowej, jak i studiów wyższych. Ustawa zakłada, że okres edukacji, szczególnie tej na wyższych uczelniach, stanowi czas, w którym dziecko przygotowuje się do przyszłej kariery zawodowej i osiągnięcia samodzielności finansowej. W tym okresie dziecko często nie ma możliwości podjęcia pracy w pełnym wymiarze godzin, która pozwoliłaby mu na pokrycie wszystkich kosztów związanych z utrzymaniem, edukacją, a często także ze studiowaniem zaocznie lub w trybie dziennym.
Ważne jest, aby dziecko kontynuujące naukę wykazywało zaangażowanie w proces edukacyjny. Sąd może odmówić dalszego przyznawania alimentów, jeśli stwierdzi, że dziecko nie przykłada się do nauki, powtarza rok lub nie wykazuje chęci ukończenia studiów czy szkoły. Niemniej jednak, samo studiowanie czy kontynuowanie nauki ponadpodstawowej, bez obiektywnych przeszkód, zazwyczaj uzasadnia dalsze pobieranie świadczeń alimentacyjnych. Ustawodawca stara się w ten sposób wspierać młodych ludzi w zdobywaniu wykształcenia, które ma kluczowe znaczenie dla ich przyszłej samodzielności.
Oprócz kontynuowania nauki, inne istotne czynniki mogą wpływać na decyzję o przedłużeniu alimentów po 18. roku życia. Należą do nich:
- Stan zdrowia dziecka uniemożliwiający podjęcie pracy zarobkowej.
- Niepełnosprawność dziecka, która ogranicza jego możliwości zatrudnienia i zarobkowania.
- Szczególne trudności na rynku pracy, które uniemożliwiają znalezienie zatrudnienia nawet osobom z odpowiednim wykształceniem.
- Usprawiedliwione potrzeby dziecka związane z jego rozwojem, wychowaniem czy leczeniem, których nie jest w stanie pokryć samodzielnie.
Decyzja o przyznaniu lub odmowie dalszych alimentów jest zawsze podejmowana indywidualnie przez sąd, który analizuje wszystkie okoliczności sprawy. Kluczowe jest udowodnienie przez dziecko, że jego sytuacja materialna nadal wymaga wsparcia finansowego ze strony rodzica, a jego zdolność do samodzielnego utrzymania się jest ograniczona z przyczyn obiektywnych i usprawiedliwionych.
Uzasadnione potrzeby dziecka a prawo do otrzymywania alimentów
Prawo do otrzymywania alimentów przez dziecko jest nierozerwalnie związane z pojęciem „usprawiedliwionych potrzeb”. Te potrzeby obejmują szeroki zakres wydatków niezbędnych do prawidłowego rozwoju, wychowania, utrzymania oraz zaspokojenia podstawowych egzystencjalnych wymagań dziecka. Sąd, ustalając wysokość alimentów, zawsze bierze pod uwagę te właśnie potrzeby, oceniając je w kontekście możliwości zarobkowych i majątkowych rodzica zobowiązanego do ich świadczenia.
Do grupy usprawiedliwionych potrzeb dziecka zalicza się szereg wydatków. Przede wszystkim są to koszty związane z bieżącym utrzymaniem, takie jak wyżywienie, odzież, obuwie, środki higieny osobistej. Kolejną istotną kategorię stanowią wydatki związane z edukacją. Obejmują one czesne za szkołę lub studia, zakup podręczników, materiałów edukacyjnych, opłaty za korepetycje, dojazdy do szkoły czy internat. Jeśli dziecko ma specjalne potrzeby edukacyjne, np. związane z nauką języków obcych czy zajęciami dodatkowymi, które wspierają jego rozwój, one również mogą zostać uwzględnione.
Bardzo ważnym aspektem są koszty związane z leczeniem i rehabilitacją. Jeśli dziecko choruje, wymaga stałej opieki medycznej, specjalistycznych zabiegów, leków czy rehabilitacji, te wydatki stanowią uzasadnione potrzeby, które muszą zostać pokryte. Dotyczy to zarówno chorób przewlekłych, jak i sytuacji nagłych, wymagających interwencji medycznej. Sąd ocenia, czy te potrzeby są usprawiedliwione i czy mieszczą się w racjonalnych ramach.
Poza tym, w zależności od wieku i sytuacji dziecka, mogą pojawić się inne usprawiedliwione potrzeby. Mogą to być koszty związane z rozwijaniem zainteresowań i talentów dziecka, na przykład zajęcia sportowe, muzyczne, plastyczne. W przypadku dzieci z niepełnosprawnościami, uzasadnione mogą być również wydatki na specjalistyczny sprzęt, turnusy rehabilitacyjne czy terapię. Sąd analizuje, czy te wydatki są rzeczywiście potrzebne dla prawidłowego rozwoju dziecka i czy nie są nadmierne w stosunku do możliwości zarobkowych rodzica.
Kluczowe jest, aby dziecko lub jego opiekun prawny potrafili udokumentować i uzasadnić ponoszone wydatki. Zbieranie rachunków, faktur, zaświadczeń lekarskich czy szkolnych jest niezbędne w sytuacji, gdy sprawa trafi do sądu. Sąd musi mieć możliwość weryfikacji, czy przedstawione potrzeby są rzeczywiście usprawiedliwione i czy ich zaspokojenie jest konieczne dla dobra dziecka. Ostateczna decyzja o tym, jakie potrzeby są usprawiedliwione i jakie alimenty zostaną przyznane, zawsze należy do sądu, który analizuje całokształt sytuacji.
Czy alimenty na dziecko przysługują po zakończeniu edukacji przez dziecko
Kwestia, czy alimenty na dziecko przysługują po zakończeniu przez nie edukacji, jest jednym z najczęściej pojawiających się pytań w kontekście obowiązku alimentacyjnego. Zgodnie z ogólną zasadą, obowiązek alimentacyjny rodzica wobec dziecka wygasa z chwilą osiągnięcia przez dziecko pełnoletności, czyli 18. roku życia. Jednakże, jak już wielokrotnie podkreślano, istnieją wyjątki od tej reguły, a zakończenie edukacji przez dziecko jest jednym z kluczowych momentów, w którym sytuacja może ulec zmianie.
Jeśli dziecko po osiągnięciu pełnoletności nadal kontynuuje naukę, na przykład na studiach wyższych, jego prawo do alimentów może być przedłużone. Okres studiów jest zazwyczaj traktowany jako czas przygotowania do przyszłego zawodu i osiągnięcia samodzielności finansowej. W takim przypadku, obowiązek alimentacyjny trwa tak długo, jak długo dziecko uczy się i nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Kluczowe jest tu jednak udowodnienie, że dziecko faktycznie uczęszcza na zajęcia, aktywnie uczestniczy w procesie edukacyjnym i że jego sytuacja życiowa nie pozwala mu na samodzielne pokrycie wszystkich kosztów utrzymania.
Natomiast, jeśli dziecko po osiągnięciu 18. roku życia zakończyło edukację (np. ukończyło szkołę średnią lub studia) i jest w stanie podjąć pracę zarobkową, obowiązek alimentacyjny rodzica zazwyczaj wygasa. Prawo zakłada, że dorosła osoba, która zdobyła wykształcenie, powinna być zdolna do samodzielnego zarobkowania i zapewnienia sobie środków do życia. W takim przypadku dziecko jest zobowiązane do podjęcia starań w celu znalezienia zatrudnienia i usamodzielnienia się finansowego.
Warto jednak zaznaczyć, że zakończenie edukacji nie zawsze oznacza automatyczny koniec alimentów. Istnieją sytuacje, w których nawet po zdobyciu wykształcenia, dziecko może nadal potrzebować wsparcia. Dotyczy to przede wszystkim przypadków, gdy dziecko ma problemy ze znalezieniem pracy z powodu obiektywnych trudności na rynku pracy, niepełnosprawności lub poważnych problemów zdrowotnych, które ograniczają jego zdolność do pracy. W takich sytuacjach, jeśli dziecko wykaże, że mimo starań nie jest w stanie znaleźć zatrudnienia pozwalającego na samodzielne utrzymanie, może nadal mieć prawo do alimentów.
Decyzja o tym, czy po zakończeniu edukacji dziecko nadal może liczyć na alimenty, zawsze należy do sądu. Sąd analizuje całokształt sytuacji, biorąc pod uwagę wiek dziecka, jego stan zdrowia, możliwości zarobkowe, sytuację na rynku pracy oraz usprawiedliwione potrzeby. Ważne jest, aby dziecko w takiej sytuacji aktywnie poszukiwało pracy i potrafiło udowodnić swoje starania. Brak starań o znalezienie zatrudnienia może być podstawą do odmowy dalszego przyznawania alimentów, nawet jeśli dziecko formalnie zakończyło edukację.
Alimenty dla dorosłego dziecka z niepełnosprawnością lub chorobą
Prawo do otrzymywania alimentów przez dziecko nie kończy się automatycznie z chwilą osiągnięcia pełnoletności, jeśli dziecko jest niepełnosprawne lub cierpi na chorobę, która uniemożliwia mu samodzielne utrzymanie się. W takich szczególnych okolicznościach, obowiązek alimentacyjny rodzica może trwać przez całe życie dziecka, pod warunkiem że spełnione są określone prawem przesłanki. Jest to wyraz troski państwa o osoby, które z powodu swojego stanu zdrowia są szczególnie narażone i wymagają stałego wsparcia.
Kluczowym kryterium jest tu oczywiście brak możliwości samodzielnego utrzymania się przez dziecko. Niepełnosprawność lub choroba muszą być na tyle poważne, aby obiektywnie ograniczać zdolność dziecka do podjęcia pracy zarobkowej lub wykonywania jej w stopniu pozwalającym na pokrycie własnych kosztów utrzymania. Nie chodzi tu o drobne dolegliwości czy okresowe problemy zdrowotne, ale o stan, który w znacznym stopniu utrudnia lub uniemożliwia funkcjonowanie na rynku pracy.
Sąd, rozpatrując takie sprawy, bierze pod uwagę stopień niepełnosprawności lub charakter choroby, jej wpływ na codzienne funkcjonowanie dziecka, a także jego możliwości zarobkowe i majątkowe. Istotne są również usprawiedliwione potrzeby dziecka, które często są wyższe niż u osób zdrowych. Mogą one obejmować koszty leczenia, rehabilitacji, specjalistycznych leków, sprzętu medycznego czy opieki. Wszystkie te wydatki muszą zostać pokryte, a jeśli dziecko nie jest w stanie ich samodzielnie zaspokoić, rodzic jest zobowiązany do ich finansowania w ramach obowiązku alimentacyjnego.
Ważne jest, aby dziecko lub jego opiekun prawny potrafili udokumentować niepełnosprawność lub chorobę. Konieczne jest przedstawienie orzeczeń o niepełnosprawności wydanych przez odpowiednie komisje lekarskie, zaświadczeń lekarskich potwierdzających diagnozę i rokowania, a także dokumentacji medycznej potwierdzającej potrzebę kosztownych terapii czy leczenia. Te dowody są niezbędne do wykazania, że stan zdrowia dziecka faktycznie uniemożliwia mu samodzielne utrzymanie się.
Należy pamiętać, że obowiązek alimentacyjny rodzica wobec dorosłego, niepełnosprawnego dziecka nie jest bezterminowy w sensie absolutnym. Może on ulec zmianie, jeśli sytuacja dziecka ulegnie poprawie. Na przykład, jeśli dzięki leczeniu lub rehabilitacji stan zdrowia dziecka się poprawi na tyle, że będzie ono w stanie podjąć pracę i samodzielnie się utrzymać, obowiązek alimentacyjny może zostać uchylony lub zmniejszony. Podobnie, jeśli możliwości zarobkowe lub majątkowe rodzica znacząco się pogorszą, może on wystąpić z wnioskiem o zmniejszenie alimentów. Jednakże, w sytuacji utrzymującej się niepełnosprawności i braku możliwości samodzielnego utrzymania, rodzic nadal będzie zobowiązany do świadczenia alimentacyjnego.
Jakie są konsekwencje prawne zaprzestania płacenia alimentów na dziecko
Zaprzestanie płacenia alimentów na dziecko, niezależnie od wieku dziecka, jest poważnym naruszeniem prawa i może wiązać się z szeregiem negatywnych konsekwencji prawnych dla osoby zobowiązanej. Obowiązek alimentacyjny jest jednym z podstawowych obowiązków rodzicielskich, a jego niewypełnianie jest traktowane przez system prawny z całą powagą. Należy podkreślić, że uchylanie się od płacenia alimentów może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nawet do odpowiedzialności karnej.
Pierwszą i najbardziej oczywistą konsekwencją jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez komornika sądowego. Jeśli osoba zobowiązana do płacenia alimentów przestaje je regulować, uprawniony do alimentów (czyli dziecko lub jego opiekun prawny) może złożyć wniosek do komornika o wszczęcie egzekucji. Komornik, na podstawie tytułu wykonawczego (np. wyroku sądu zasądzającego alimenty), ma szerokie uprawnienia do ściągnięcia należności. Może zająć wynagrodzenie za pracę, świadczenia emerytalne lub rentowe, środki na rachunkach bankowych, a nawet ruchomości i nieruchomości dłużnika.
Często stosowaną przez komorników metodą egzekucji alimentów jest zajęcie rachunku bankowego. Jeśli na koncie znajdują się środki, komornik może je zająć i przekazać uprawnionemu. W przypadku braku środków na koncie, komornik może prowadzić egzekucję z innych składników majątku dłużnika. Należy pamiętać, że koszty postępowania egzekucyjnego obciążają dłużnika, co oznacza, że kwota zadłużenia może się powiększyć o dodatkowe opłaty i odsetki.
Ponadto, Kodeks karny przewiduje odpowiedzialność za uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego. Zgodnie z artykułem 209 Kodeksu karnego, kto uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego co do świadczenia przez orzeczenie sądu lub ugody zawartej przed mediatorem lub sądem, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Jest to sankcja o charakterze karnym, która ma na celu zapobieganie uporczywemu ignorowaniu obowiązku alimentacyjnego.
Aby uniknąć tych negatywnych konsekwencji, osoba, która z ważnych powodów nie jest w stanie wywiązać się z obowiązku alimentacyjnego, powinna niezwłocznie podjąć działania prawne. Zamiast zaprzestania płacenia, należy wystąpić do sądu z wnioskiem o zmianę wysokości alimentów lub ich uchylenie. Sąd, analizując sytuację materialną i życiową obu stron, podejmie odpowiednią decyzję. Samowolne zaprzestanie płacenia alimentów bez orzeczenia sądu lub ugody jest traktowane jako naruszenie prawa i może prowadzić do opisanych wyżej konsekwencji.
Warto również wspomnieć o Krajowym Rejestrze Długów. Informacje o zaległościach alimentacyjnych mogą zostać wpisane do tego rejestru, co może utrudnić osobie zadłużonej uzyskanie kredytu, pożyczki, a nawet wynajęcie mieszkania. Skutki uchylania się od płacenia alimentów są zatem dalekosiężne i mogą wpływać na różne aspekty życia osoby zobowiązanej.
Ustalanie prawa do alimentów dla dziecka po rozwodzie rodziców
Rozwód rodziców jest często momentem, w którym kwestia alimentów staje się szczególnie istotna i wymaga formalnego uregulowania. Prawo do alimentów dla dziecka jest niezależne od tego, czy rodzice pozostają w związku małżeńskim, czy też zdecydowali się na rozstanie. Obowiązek alimentacyjny rodzica wobec dziecka jest podstawowym obowiązkiem wynikającym z rodzicielstwa, a nie z samego faktu pozostawania w związku małżeńskim. W przypadku rozwodu, sąd musi rozstrzygnąć o alimentach na rzecz wspólnych małoletnich dzieci.
W orzeczeniu rozwodowym sąd określa, które z rodziców będzie zobowiązane do ponoszenia kosztów utrzymania dziecka i w jakiej wysokości. Zazwyczaj, rodzic, z którym dziecko będzie mieszkać na stałe, czyli rodzic sprawujący główną opiekę, otrzymuje alimenty od drugiego rodzica. Wysokość alimentów jest ustalana na podstawie analizy zarobków i możliwości finansowych obu rodziców, a także usprawiedliwionych potrzeb dziecka. Sąd dąży do tego, aby dziecko miało zapewnione warunki życia zbliżone do tych, które miałoby, gdyby jego rodzice pozostawali razem.
Należy pamiętać, że nawet jeśli jedno z rodziców nie zostanie uznane za winne rozkładu pożycia małżeńskiego, to i tak będzie zobowiązane do alimentów na dziecko, jeśli jego możliwości finansowe na to pozwalają. Prawo do alimentów dla dziecka jest priorytetem i nie zależy od winy w rozkładzie pożycia. Rodzic, który nie jest w stanie zapewnić dziecku odpowiednich środków materialnych, jest zobowiązany do ich świadczenia w takiej wysokości, na jaką pozwalają mu jego możliwości zarobkowe i majątkowe.
Jeśli rodzice nie są w stanie porozumieć się w kwestii alimentów, sprawę rozstrzyga sąd. Może to nastąpić w ramach postępowania rozwodowego lub w osobnym postępowaniu o alimenty. W uzasadnionych przypadkach, gdy sytuacja dziecka ulega zmianie, możliwe jest wystąpienie do sądu z wnioskiem o zmianę wysokości alimentów. Dotyczy to zarówno zwiększenia, jak i zmniejszenia kwoty świadczenia, w zależności od tego, czy potrzeby dziecka wzrosły, czy też zmieniły się możliwości zarobkowe zobowiązanego rodzica.
Ważne jest, aby pamiętać, że po rozwodzie, oboje rodzice nadal ponoszą odpowiedzialność za wychowanie i utrzymanie dziecka. Obowiązek alimentacyjny jest jednym z przejawów tej odpowiedzialności. Nawet jeśli rodzic nie mieszka z dzieckiem na co dzień, jego rola w zapewnieniu mu stabilnej przyszłości jest nie do przecenienia. Prawo do alimentów dla dziecka po rozwodzie ma na celu zagwarantowanie mu bezpieczeństwa finansowego i możliwości rozwoju, niezależnie od sytuacji życiowej rodziców.
„`
